Bir ulusun, bir halkın kuşkusuz en ayırt edici özelliği dildir. Ulus bilincinin oluşması ve ulusu oluşturan bireylerin ortak bir tarihsel reflekse yahut bilince sahip olması için kuşkusuz tarihsel birlikteliğe ve mekana ihtiyacı vardır. Dil, sadece bir iletişim aracı değildir. “Ana dili” kavramını kısaca tanımlarsak, çocuğun aileden, çevreden, soydan, ulusundan belirli, bilinçli bir öğrenim evresi olmaksızın öğrendiği dildir. Ana dil bireyde, içinden çıktığı, ait olduğu halkın binlerce yıllık hüzünlerini, mutluluklarını, tarihini, sanatını, müziğini taşıyan adeta bir gen gibidir. Bundan yoksun bireylerin sağlam bir kişilik geliştirmeleri, özgürce kendilerini ifade etmeleri beklenmemelidir. Hiç kuşkusuz en sağlıklı öğrenme, erken dönemde yüz yüze, planlı, sistematik, örgün ve planlı öğrenmedir. Bu platformu kurma amacım da bu nedenle ortaya çıktı. Yurt dışında çeşitli nedenlerle yaşayan Türk ailelerin çocukları ne yazık ki örgün bir Türkçe eğitimi alamamakta. Zamanla ana dil etkin kullanılmadıkça da çocukların okuma yazma becerisi gelişememekte ve dil adeta ölü bir dil haline gelmekte. Yurt dışında yaşayan çocuklar maalesef her geçen gün ana dillerini unutuyor. Eğitim dili hangi dilse günlük hayatta da o dil kullanılıyor. Öğrencilerime Türkçe öğretmeye başladığımda onlara evde hangi dili kullandıklarını sordum. Sadece anne ve babalarıyla Türkçe konuştuklarını, kardeşleriyle konuşurken, TV izlerken, kitap okurken, şarkı dinlerken İngilizceyi kullandıklarını söylediler. Peki bize düşen bu durumda ne? bir eğitimci olarak bu platformdaki temel amacım başta yaşadığım ülke olan İngiltere olmak üzere ve yurt dışında yaşayan Türk çocuklarına ana dillerini unutmamalarını sağlamak ve bu sayede çocukların özgüvenin gelişmesine katkıda bulunmaktır.